Wat is het Netwerk Alternatieve Reizigers?
voorlezen

Karl Wouters (Tielen, B) liet in de zomer van 1999 het NAR het levenslicht zien, samen met enkele andere oer-Narren, vanuit de bekommernis plaatsen en rondtrekkende mensen met elkaar in contact te brengen, met een hart voor de natuur en de eenvoud van het leven en in solidaire weerbaarheid met andere vormen van mobiel leven (woonwagenbewoners).

Er is tegenwoordig een gebrek aan open ruimte. Heel wat landelijke gebieden worden ontsierd door willekeurige bebouwing, uitbreiding van woonwijken en industrie. Het Netwerk Alternatieve Reizigers NAR staat geheel achter woon-wagenbewoning of mobiel wonen in het algemeen. Mobiele mensen ontsieren nooit blijvend de omgeving en mits voldoende verantwoordelijkheidszin resten er na hun tijdelijk verblijf geen sporen. Het is een sociaal gebeuren en het biedt een niet te vergelijken vrijheid. 'Onderweg zijn' is voor velen meer dan zich verplaatsen van de ene streek naar de andere; het is ook een reis naar het binnenste van de reiziger zelf en naar het hart van de anderen die zijn pad kruisen.

Het Netwerk Alternatieve Reizigers NAR wil unieke plekjes waar mobiel levenden en alternatieve gelegenheidstrekkers welkom zijn in een netwerk verenigen.

Onze aandacht gaat uit naar ecologische landelijke kernen, eco-boerderijen, braakliggende gronden, percelen met bouwvallige en verlaten gebouwen, kraakpanden, gemeenschappen en privéinitiatieven. Via inventarisatie kunnen we alternatieve reizigers tegemoetkomen met een uniek aanbod van mogelijkheden om te vertoeven. Ook willen wij die uitzonderlijke woonvorm promoten en naar een breder publiek opentrekken. Zo wil het Netwerk vaak voorkomende vooroordelen neutraliseren.

Het Netwerk Alternatieve Reizigers NAR wordt gedragen door vrijwillige medewerkers en leden uit voornamelijk Nederland en België die ofwel mobiel wonend zijn ofwel een plaats ter beschikking hebben. De leden zijn – al dan niet tijdelijk – op reis, op 'verplaatsing', of eigenaar/beheerder van een terrein, of gewoon belangstellend. Het Netwerk wil deze belangstellenden met elkaar in contact brengen en de communicatie bevorderen. Dit gebeurt via het tijdschrift 't Narrenschip, dat drie keer per jaar aan hen wordt bezorgd met de publicatie van de lijst van mogelijke verblijfoorden en de NAR-lijst van leden. Hierdoor stelt het al de belanghebbenden in staat om op eigen initiatief onderling contacten te onderhouden. Alle leden kunnen hun eigen inbreng doen in het tijdschrift. Ook organiseert het Netwerk minimaal jaarlijks een bijeenkomst, een 'Gathering' voor reizigers. Deelnemers aan Gatherings zijn zich bewust van hun verantwoordelijkheid, ook voor alcohol- en ander druggebruik. Er wordt dan ook geen alcohol verkocht op een Gathering.

 

Tijdschrift 't Narrenschip
narrenschip

Dit is een uitgave van het Netwerk Alternatieve Reizigers NAR.

Het is ontstaan uit een privé-initiatief dat doorgroeide tot een organisatie die zich wil inzetten voor allen die op 'ongewone' wijze 'onderweg' zijn en mensen die hen gastvrij willen ontvangen.

Voor en door NAR-leden. Hierin kun je je ei kwijt, reisverslagen plaatsen, lezen wat andere narren doen, maar ook wordt hierin de locatie van de eerstvolgende gathering bekend gemaakt. Hou je van reizen en schrijven? Laat van je horen!

Kopij gelieve naar infonarnar.org sturen

't Narrenschip verschijnt 2x per jaar: in de lente en in de herfst/winter. Kopij kan altijd ingezonden worden, en komt dan in het eerstvolgende nummer. Een proefnummer (€ 5,-) kun je aanvragen met vermelding van je naam en adres op administratienarnar.org, of download narrenschip nummer 33 via deze link: 't Narrenschip

Reclame wordt niet opgenomen of meegestuurd met 't Narrenschip.

Tijdschrift 't Narrenschip niet ontvangen???

Mail dan even naar infonarnar.org of stuur een briefje onder vermelding van je naam, adres en woonplaats naar:

Jo Frenssen, Jean Morjaustraat 18, bus 3; 1070 Anderlecht, Belgie

Het leven is een boek

en zij die niet reizen lezen enkel een pagina ~ St. Agustine

4200 km, Retourtje Boom/festival

Marga

Ruim 4200 kilometer. Dat is wat we hebben gereden met onze Toetoet uit 1982, lang niet gek voor zo'n oud beestje. Samen met onze vrienden, die een oude Mercedes Ambulance rijden, zijn we op pad gegaan. Wij voorop, omdat onze camper maar 85 reed. We hebben Frankrijk doorkruist op de Route National, de tolwegen ontwijkend. Al gauw bleek dat ons campertje een sterk beestje is. De bergen op ging perfect. We lieten onze vrienden met Mercedes vaak het nakijken en moesten op de top vaak even gas inhouden of wachten. Bij de grens naar Spanje zijn we de tolwegen opgegaan, want de tolwegen van Spanje zijn lang niet zo duur. Eindbestemming zou uiteindelijk het Boom-festival worden in Idanha-a-nova Portugal en we hadden er vier dagen voor uitgetrokken. Succes! De laatste dag kwamen we vroeg in de middag aan en moesten nog zo'n 4 uur wachten in de rij om op het festivalterrein te komen.

onderweg naar Portugal

Tijdens de reis was ik teleurgesteld dat het niet zo warm was, maar eenmaal aangekomen op het terrein liet de zon goed van zich zien. Een week lang zweten en de middagen overleven was het gevolg. Vanaf 11 uur in de ochtend tot minstens 4 uur in de middag was het zwoegen. Gelukkig was er een meer waar alle kleurrijke types hun verkoeling zochten als ze niet aan lezingen deelnamen, dansten, aan yoga deden, een healing ondergingen of workshops bijwoonden.

Boom-festival is een aanrader als je houdt van ecologische principes, kunst, cultuur, maar ook psychedelische trance, reggae, psychedelische rock en nog veel meer. Het was een kakofonie aan kleuren, mensen, een variëteit aan campers en tenten. Jong en oud kwam samen in een dorp dat eens in de twee jaar wordt opgebouwd en het is voorzien van composttoiletten en natuurlijke waterzuiveringsinstallaties.

Onze vrienden hadden hun honden meegenomen en speciaal voor hen, maar ook voor ons mensen, werd een kampement opgezet. Hekken rond onze campers, 6 bij 6 meter, afgedekt met legernetten en schaduwdoeken. In de hoek, waar de campers naar elkaar toe staan, een composttoilet, in de tegenovergestelde hoek een buitenkeuken waar 's morgens op een gasfles, omgebouwd tot houtkachel/ kookpot onze vers gemalen koffie werd gemaakt. Het goede leven en zo eenvoudig.

De terugweg was ongepland, we hadden ruim anderhalve week om thuis te komen, dus gingen we samen met onze vrienden op ons gemakje de weg naar huis berijden. De eerste dag hebben we Monsanto en Penha Garcia in Portugal aangedaan. Echt prachtig. Het eerste plaatsje was een dorp op een berg waar de huizen op, onder en tussen gigantische keien was gebouwd. Bovenop was een prachtige ruïne met een evenzo prachtig uitzicht. Het tweede plaatsje was het tegenovergestelde. Daar gingen we de diepte in. We zagen in de verte het stuwmeer, zwommen onder een waterval en bekeken fossielen. Ook hebben we weg gezwijmeld bij leegstaande, vervallen woninkjes op de bergen achter grote bossen cactussen.

Iedere dag reden we een stuk en zochten een plaats om te overnachten. In de Tom Tom had ik campercontactplaatsen geïnstalleerd en zo konden we snel gratis overnachtingsplekken vinden. In Spanje hebben we in ieder geval overnacht aan een rivier in Tordesillas. Geen officiële camperplaats, maar geen haan die er naar kraaide. Ook hebben we nog het dierenasiel Scooby in Medina del Campo aangedaan waar ik ruim 10 jaar geleden vrijwilligerswerk heb gedaan en stage heb gelopen. Dat was een mooi weerzien. Al toerend deed de Toetoet het goed, maar net over de grens terug in Frankrijk ging het toch mis. Na het tanken startte ons campertje niet meer, de accu leeg, de dynamo dood, maar wij slimmeriken hadden een tweede dynamo bij. "Omdat dat toch iets is wat bij die oude dingen vaak stuk gaat", aldus vriendlief.den dynamo moest eruit Alleen de poelie moest bij een autogarage verwisseld worden, de mannen hebben de rest zelf gedaan. In totaal 3 uurtjes kwijtgeraakt aan het sleutelen en dat is zo goed als niks op een reis van ruim 4200 kilometer. Wel bleek het interieur van de camper zijn beste tijd gehad te hebben. Een deurtje in de keuken viel er spontaan uit, hier daar wat lekkage en ruitenwissers die er subiet mee ophielden op de laatste kilometers door België tijdens een flinke regenbui. Dat laatste resulteerde in het op gepaste afstand, met samengeknepen billetjes, berijden van de snelweg. Bestemming Tilburg heelhuids behaald. Op naar de volgende reis!

 

 

Regenwater opvang en zuivering systeem

Arne

Hier op de boerderij hebben we gewoon leidingwater. Maar ondertussen zijn we bezig met een project waarin we uiteindelijk geheel off-grid gaan leven. Met dat in het achterhoofd ben ik vorig jaar begonnen met het aanleggen van een regenwater opvang systeem. En tegelijk natuurlijk het zuiveren ervan.

Naast de nodige uitspraken als 'Oh....Kee...dat moet anders...' werkt het als geheel best aardig. Het systeem bestaat op dit moment hoofdzakelijk uit opslag tanks van 1000L elk en een Slow Sand Filter.

Als er genoeg water in voorraad is dan sluiten we het gemeentewater af. Het gezuiverde water wordt op druk gebracht met een hydrofoorpomp en aan het huis leidingnet gekoppeld. Zo hebben we dit jaar al meer dan 3/4e op ons verbruik bespaart.

Om het regenwater geheel veilig te kunnen drinken hebben we nog een omgekeerd osmose filter geïnstalleerd. Hiermee wordt echt elke mogelijke verontreiniging verwijderd. Het water smaakt heel zacht en zelfs zoetig.

 

Dit is een filter techniek die is bedacht om mensen in arme landen van zuiver water te voorzien met middelen die daar voorhanden zijn. Zachte techniek zeg maar. Het bestaat uit een bak van enkele honderden liters, fijn grind en een afvoer onderin, en verder gevuld met fijn zand.

Het water gaat hier langzaam doorheen, maximaal 100L per uur. Door het zand, de zuurstof in het water en diverse lagen (goeie) bacteriën komt het water er schoon en helder onderuit.

Oh ja, het kan natuurlijk ook mis gaan. Zo hadden we dit voorjaar plotseling 3000 liter vlierbloesem sap. Niet van het lekkere type overigens. Wat was er gebeurt? Een combinatie van (veel, heel veel) uitvallende vlierbloesems in de dakgoten en 2 forse onweersbuien waarvan het water samen met de bloesempjes is opgevangen. Onweersbuien zijn stikstof fabrieken. De meer dan duizend liter die toen is opgevangen heeft de zuurstof minnende bacteriën (aerobe) om zeep geholpen en vervangen door anaerobe bacteriën. Die zijn schadelijk voor ons, maar vooral ook voor het Slow Sand Filter. In plaats van zuiveren kwam het water er bruin weer uit. Darn. We hebben het hele filter moeten ontmantelen en emmer voor emmer het zand wassen. En 3000 liter, de hele voorraad, de sloot in gepompt.

Qua kosten is het systeem eigenlijk erg goedkoop gebleven. Mede natuurlijk doordat we het meeste materiaal bij elkaar gescharreld en gevonden hebben. In onderstaande tekening krijg je een idee van alle onderdelen.

Wat we nog niet hebben is het helofyten filter en de 1e 100L opvangbak. Door die nog toe te voegen kunnen we drama's als onweersbuien overmacht en vlierbloesem sap voorkomen. De 1e opvangbak is voor wanneer het een langere tijd droog is geweest. Die eerste 100L namelijk bevat alle vuil van het dak. Pas als die bak vol is gaat het naar de hoofd opvangbak. En het helofyten filter, ook wel riet filter genoemd, haalt alle onzuiverheden (bloesem en onweer) wat niet door het grindfilter wordt verwijderd eruit. Hierdoor krijgt het Slow Sand Filter (hopelijk) ten alle tijde helder water toegediend en blijft hij goed werken.

regenwater opvangsysteem

 

 

Onbekend bezoek

Tycho

Gisterenavond dacht ik aan twee fietsers.

Ik zag ze in gedachten voor me, voortzwoegend door de kempen, de grensstreek, het brabantse land, slingerend door het Markdal terwijl de avond steeds donkerder werd en ergens een onbekende pleisterplaats op ze wachtte. S'ochtends vroeg hadden ze op Brussels airport hun fietsen in elkaar gezet en waren ze begonnen aan de tocht van ruim 100 km naar Breda.

De eerste warme lentedag kwam zomers traag teneinde. Ik zat in het restaurant van een vriendin na een kalme zaterdag nog met een paar man aan de bar te kletsen.

links of rechts

In het kielzog van de zon trokken voldaan vermoeide gezichten voorbij op weg naar huis terwijl een stevige maaltijd werd voorbereid voor onze nog onbekende vrienden in de verte. Dat is het gekke met het herbergen van fietsreizigers. Je weet van te voren al bijna zeker dat het vrienden zijn. Als je zo gek bent je voor je lol oneindig op een fiets te verplaatsen dan moet je wel een interessante kijk op de wereld hebben toch?

Spud en Amber zijn afkomstig uit Engeland maar kwamen nu uit Senegal waar ze vanuit spanje in zo'n vier maanden tijd naartoe waren gefietst. Zo'n 4000 kilometer. Na de vlucht terug naar Brussel waren ze al doodmoe, maar toen ik later met ze naar mijn huis fietste zag ik die glimlach op hun gezichten. Verwonderd rondkijkend terwijl we door een gemiddelde straat reden en over een doorsnee plein. Ik vind die glimlach zo leuk. Ik denk dat ik die ook heb. Misschien is het niets bijzonders waar je langs fietst. Het is doodgewoon. Maar het is de wereld. Het zijn de mensen. Zowat elke plek kan bijzonder zijn om in aards tempo aan je voorbij te zien trekken.

Acht uur later staan ze weer klaar. 7 uur eigenlijk want de klok kroop snachts stiekem een uurtje vooruit. Met maar iets minder vermoeide ogen, maar nieuwsgierig naar nieuw land langs de weg naar huis trekken ze verder. Onder een bleke maar hoopvolle ochtendzon rijden ze de straat uit, zich verwonderend over de fietspaden en de voorrangsregels en het respect van automobilisten. De benen strekkend voor weer ruim 100km; Gorinchem, Utrecht, Amsterdam. Voor ons gesneden koek. Voor hen een wereld om te ontdekken.

Wie weet fiets ik ooit door hùn achtertuin? Ik kijk met een brede glimlach naar mijn eigen fiets..

Wil jij ook van die gekke fietsers op bezoek? Check warmshowers.org.

Tycho heeft ook nog wat filmpjes online gezet: youtube